تقدیم به همسر عزیزم خانم اکرم یونسی (شقایق) برای سالروز تولدش

بی تو ...

به این لحظه ها بی تو عادت ندارم

و از مهر و ماهت شکایت ندارم

تو جاری ترین قصه ی بودن من

و من بی تو هرگز حکایت ندارم

غزل مثنوی های بغضم نگفتند

خبر از دو بیتی چشمت ندارم

 سراغی بگیر از دل من مبادا

بگویی برای تو فرصت ندارم

نخوانی تو هم آیه ی شک بودن

حدیث اگر را که طاقت ندارم

رسیدم به اینجا دوباره چه خوب است

تو هستی اگر من حقیقت ندارم

این صفحه را به خاطر خاطرات فراموش نشدنی جشنواره سراسری شعر دانشجویان پیام نور که به میزبانی شهر دوست داشتنی یزد و دکتر کاظم کهدویی و مجری توانا جناب فاتحی در ۲۰مهر ماه ۱۳۷۹ برگزار شد نوشتم در آن جشنواره علاوه بر حض و حالی که داشتیم با دوستان بسیار خوبی از سراسر کشور آشنا شدم یادشان به خیر

در ضمن سعی می کنم در پایان اسامی دوستان حاضر در جشنواره را بنویسم و دوست دارم بدونم اکنون کجا هستن و چه می کنن

 با همه تلخی ایام

پیش آز آنی که دلم سنگ شود یادم کن

یا که از دست  همه غیر خود آزادم کن

رخصتی تا که غزل های تو را گوش کنم

هر کجا قصه ی عشق است پریزادم کن

حیف شد عمر گرانمایه به شاگردی عقل

حرفی از عشق بیاموزم و استادم کن

با همه تلخی ایام غمت شیرین است

عین بیت الغزلی سازم و فرهادم کن

بی غزل های تو هر ثانیه آوار شدم

نقشی از غیب بزن حافظ و آبادم کن

اسامی دوستان به ترتیب حروف الفبا!!!!

بچه ها هر کسی سر زد لطف کنه اسامی بقیه را بگه بنویسم

با یاد تلخ ترین خاطره ی زندگیم ۲۶ شهریور ۱۳۶۴

برای خانواده ام ( آزاده ، شهربانو، سیما ، فریبا ، مرتضا ، خشایار ، خلیل )

 از روز ازل قسمــت مـا را کــم داد

همــراه تمــام لحـظه هـامـان غـم داد

انـدوه جهان دیـــد کـه تـاب آوردیــم

کوهی شد و روی شانه هامان لم داد

برای مردم سوریه

که در رنجی بزرگ گرفتارند

این راه پر از پیچ و خم و ناصافی است

امیـــد به غیـــر خویشتن علافـــی است

حکـــام جهــان ســوم از جنس هم انـــد

بشــــار اســـد هـم پســـر قــذافــی است

 برای مردم لیبی که نکند حکایتشان حکایت چاله و چاه شود

هشدار!

تحقیر شود صداقت و صافی تان

تاریــخ جهــان گــواه علافی تان

هشــدار! که یک بار دگر ننشیند

ضحـاک تری به جای قذافی تان!

آریو برزن

چه می شد در ره میهن بمیرم

به  تیر  خشم  اهریمن  بمیرم

سرافرازی کنم  با سر  بلندان

به   پای   آریوبرزن    بمیرم